سلام بی ریای من به تمام دوستان خوبم که نگاه زیباشون رو به ما هدیه می کنند

از اون جا که اشعار از شکوفه های گلدون کوچک ذهنم روییده (به جز "به تو میاندیشم" و "نمی ترسم")

بعد از مدتی دچار ترس شدم

ترس از این که کسی این شکوفه ها رو بچینه و توی گلدون خودشون بکاره و اسمشو روی تنش بنویسه

واسه همین خیلی وقته که شعرامو تو وب نمیذارم

اما از شما خواهش می کنم اگر شکوفه های شعرمو به کسی هدیه کردین اسم ما رو یه گوشه بنویسید

ممنون از امانتداریتون

من شناگر خوبی نبودم اما تا به حال توی آب نیفتاده بودم که ضعفم معلوم بشه

اما وقتی که دریای تنهایی منو در آغوش کشید تازه فهمیدم که

<<اگر دستاتو برام قایق نکنی توی تنهایی غرق میشم>>

می خواستم داد بزنم:

کمک...

اما صدام اسیر حباب های آب شد

می خواستم گریه کنم

اما اشکام توی آب گم شد

می خواستم نگاهت کنم

اما آب چشامو تار کرده بود

می خواستم نفس بکشم

اما از هوش رف...

***

در اون دریای تنهایی خواستن توانستن نبود...

زندگی پشت نگاه گل مهتاب تو را می خواند
ماه ازآن پنجره ی کوچک تنهایی من تا ابد می تابد

زندگی در دل دریا غزلی می خواند
در همان موج عظیمی که سکوت شب دلباخته را می شکند

روی تابنده ی مه برده قرار از دل آب
                              بر کش ای ماه نقاب
                                        تا سحرگاه به چشمان ترم باز بتاب

 به تماشای تکاپوی دلم باز نشین
آه و افسوس که در چنگ زمین می میرد

زندگی شاخه گلی است
برگ رنگین گلشن چون رویا
                        مثل شادی زیباست

خارهای بدنش چون درد است
                        مثل غم تاریک و بی پروا
                        مثل یک قطره ی اشکی تنهاست

 زندگی لحظه ی زیبای تو در خنده ی سبز چمن است
که چنین از دل ابر آسمان می گرید
آسمان می گرید
تا که لبخند به روی گل غم تازه شود

زندگی شاخه گلی است. . .
کاش این شاخه ی گل فصل شکفتن باشد
کاش صحرای دلت از گل شادی لبریز
کاش دریای وجودم گل مهتاب تمنا می کرد

کاش
آسمان ابری بود . . .
زندگی یک شب مهتابی بود . . .
زندگی گلشنی از شادی بود . . .
                 خواب گل آبی بود

محراب 

من از عمق رفاقت ها
من از لطف صداقت ها
من از بازی نور میان سینه ی بی قلب ظلمت ها
نمی ترسم!
من از حرف جدایی ها
وداع آشنایی ها
من از میلاد تلخ بی وفایی ها
می ترسم ...

 

اقتدار پروازم،
در وسعت بلا، در هواي طوفاني عشق تو شكست.
و باران چشم هايم را به آسمان و به دريا و به روح سبز جنگل، سپرد.

اكنون در سينه خسته من، جوانه هاي تمنا شكفته است.
باور نمي كردم كه در نهايت مي توان آغاز شد.
راستي اي التهاب دل انگيز!
با دلهاي شكسته و اشك هاي سرشار چه مي كني؟
چقدر مهربان به من آموختي كه پلاس كهنه ي رنج ها را راحت بپوشم.
و راحتي را از شاخه ي رنج هاي صميمي بچينم.
و خشنودي را با زبان درد مزمزه كنم و راه بيفتم.
در جنگل محبت تو، زشتي ها و رنج ها، زيبا روييده اند،
در آسمان عنايت تو، پرنده هاي عاجز، به معراج اقتدار رفته اند.
در درياي طوفاني فيض، راستي چقدر آرامش  گسترانيده اند
آيا در اين ضيافت سرشار
مرا تنها و خالي مي گذاري؟

سید رضی

سرگشته ی اسـرار نــهـــانــخـــانـه عـشـــقم
                                                             شــب محـــــرم راز و دل بــــود خـــانه عشــــقم
گـــو شــــمع میـاریـد دریــن بـــــزم شـبـــانـگاه
                                                             کـــز شــــمع رخ دوست چــو پــــروانه عشــــقم
در دل چو یکی هست و کسی نیست به جز او
                                                             از خـــویـــش گــــــریــزانـم و بیـگــــانه عشــــقم

 

 

نه بـه ابــر
نه بـه آب
نه بـه این آبی آرام بلــند
من منـاجــات درختــان را هنگــام سحر
نفس پــاک شقــایق را در دامن کــوه
رقــص عطر گــل یخ را بـا بــاد
همه را می بیــنم
می شــنوم
من بـه این جمله نمی اندیــشم
بـه تــو می اندیــشم

بـه كـامت لال شد شـيرين زبـانم
                                           ز ديــدارت نـــهان شـد ديـدگـــانم
تـو را در دل كــنم فـــــــرياد از دور
                                           ولـي بــر بسـته بنـدي بـر دهـانم
تــو را انــــدر زمـين پيـــدا نكـــردم
                                           صـدايي گــفت مـن در آســمــانم
بگـفتم كيستي سيـمين ســرابا
                                           كـــجا افـتــــاده اي بـــر آسـتـــانم
در آن پهنـــاي شب انـدر پس ابـر
                                           صـدايي گــفت مـن اينجـا نهـــانم
بگـفتم رخ گــشا از اين سيــاهي
                                           كه آســان بـا تـو گــويم داستــانم
بگـفتا ايـن سيـاهي از دل توست
                                           دلـت را پــــاك گــردان از جهـــــانم
همـان شب وارهــاندم دل ز دنيــا
                                           كـــه ‌آن ابــــر ســيه را وارهـــــانم
دگــــــر آن ابــــرها رفـــــتند امـــــا
                                           نهــــان شـد مــــاه در روح و روانم

محراب

آسمان می گرید

تا که لبخند به روی گل پژمرده ی

                                صحرای نفس مرده

                                که سر از غم باران به گریبان خودش سخت فرو برده

                               و گویی که بجای نم باران زهزاران قدح زهر چنان خورده

                               که از یاد همه خاطره ها برده

                               و از تشنگی و شدت گرما به زمین خورده

                                                                                و افسرده...

                                                                                         ازین تلخی دنیاست

                                                                                              کمی تازه شود ...