| تبليغات | X |
 |
 |
|
| شده یک قطره اشک دل دریایی باران/ شده یک شبنم عشق دشت گلهای بهاران |
|
بـه كـامت لال شد شـيرين زبـانم ز ديــدارت نـــهان شـد ديـدگـــانم تـو را در دل كــنم فـــــــرياد از دور ولـي بــر بسـته بنـدي بـر دهـانم تــو را انــــدر زمـين پيـــدا نكـــردم صـدايي گــفت مـن در آســمــانم بگـفتم كيستي سيـمين ســرابا كـــجا افـتــــاده اي بـــر آسـتـــانم در آن پهنـــاي شب انـدر پس ابـر صـدايي گــفت مـن اينجـا نهـــانم بگـفتم رخ گــشا از اين سيــاهي كه آســان بـا تـو گــويم داستــانم بگـفتا ايـن سيـاهي از دل توست دلـت را پــــاك گــردان از جهـــــانم همـان شب وارهــاندم دل ز دنيــا كـــه آن ابــــر ســيه را وارهـــــانم دگــــــر آن ابــــرها رفـــــتند امـــــا نهــــان شـد مــــاه در روح و روانم محراب
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه 31 مرداد1387ساعت 5:58 بعد از ظهر توسط محراب |
|
|
آسمان می گرید تا که لبخند به روی گل پژمرده ی صحرای نفس مرده که سر از غم باران به گریبان خودش سخت فرو برده و گویی که بجای نم باران زهزاران قدح زهر چنان خورده که از یاد همه خاطره ها برده و از تشنگی و شدت گرما به زمین خورده و افسرده... ازین تلخی دنیاست کمی تازه شود ... |
|
+ نوشته شده در
جمعه 18 مرداد1387ساعت 11:44 قبل از ظهر توسط محراب |
|
|
صفحه نخست پست الکترونيک آرشيو |
| درباره وبلاگ |
تویی آرام این چشمان بیتاب
تویی آئینه ی مینای مهتاب تویی دیبای سبزم را بهانه تویی دیوان شعر سرخ محراب |
| نوشته هاي پيشين |
|
مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 بهمن 1387 دی 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 |
| نويسندگان |
|
مهتاب محراب |
| پيوندها |
|
شبهای بی کسی چرا خدا ؟ فانوس شب انارنت عاشقانه |
|
RSS
|
