من از عمق رفاقت ها
من از لطف صداقت ها
من از بازی نور میان سینه ی بی قلب ظلمت ها
نمی ترسم!
من از حرف جدایی ها
وداع آشنایی ها
من از میلاد تلخ بی وفایی ها
می ترسم ...

 

اقتدار پروازم،
در وسعت بلا، در هواي طوفاني عشق تو شكست.
و باران چشم هايم را به آسمان و به دريا و به روح سبز جنگل، سپرد.

اكنون در سينه خسته من، جوانه هاي تمنا شكفته است.
باور نمي كردم كه در نهايت مي توان آغاز شد.
راستي اي التهاب دل انگيز!
با دلهاي شكسته و اشك هاي سرشار چه مي كني؟
چقدر مهربان به من آموختي كه پلاس كهنه ي رنج ها را راحت بپوشم.
و راحتي را از شاخه ي رنج هاي صميمي بچينم.
و خشنودي را با زبان درد مزمزه كنم و راه بيفتم.
در جنگل محبت تو، زشتي ها و رنج ها، زيبا روييده اند،
در آسمان عنايت تو، پرنده هاي عاجز، به معراج اقتدار رفته اند.
در درياي طوفاني فيض، راستي چقدر آرامش  گسترانيده اند
آيا در اين ضيافت سرشار
مرا تنها و خالي مي گذاري؟

سید رضی

سرگشته ی اسـرار نــهـــانــخـــانـه عـشـــقم
                                                             شــب محـــــرم راز و دل بــــود خـــانه عشــــقم
گـــو شــــمع میـاریـد دریــن بـــــزم شـبـــانـگاه
                                                             کـــز شــــمع رخ دوست چــو پــــروانه عشــــقم
در دل چو یکی هست و کسی نیست به جز او
                                                             از خـــویـــش گــــــریــزانـم و بیـگــــانه عشــــقم

 

 

نه بـه ابــر
نه بـه آب
نه بـه این آبی آرام بلــند
من منـاجــات درختــان را هنگــام سحر
نفس پــاک شقــایق را در دامن کــوه
رقــص عطر گــل یخ را بـا بــاد
همه را می بیــنم
می شــنوم
من بـه این جمله نمی اندیــشم
بـه تــو می اندیــشم