از اون جا که اشعار از شکوفه های گلدون کوچک ذهنم روییده (به جز "به تو میاندیشم" و "نمی ترسم")

بعد از مدتی دچار ترس شدم

ترس از این که کسی این شکوفه ها رو بچینه و توی گلدون خودشون بکاره و اسمشو روی تنش بنویسه

واسه همین خیلی وقته که شعرامو تو وب نمیذارم

اما از شما خواهش می کنم اگر شکوفه های شعرمو به کسی هدیه کردین اسم ما رو یه گوشه بنویسید

ممنون از امانتداریتون

من شناگر خوبی نبودم اما تا به حال توی آب نیفتاده بودم که ضعفم معلوم بشه

اما وقتی که دریای تنهایی منو در آغوش کشید تازه فهمیدم که

<<اگر دستاتو برام قایق نکنی توی تنهایی غرق میشم>>

می خواستم داد بزنم:

کمک...

اما صدام اسیر حباب های آب شد

می خواستم گریه کنم

اما اشکام توی آب گم شد

می خواستم نگاهت کنم

اما آب چشامو تار کرده بود

می خواستم نفس بکشم

اما از هوش رف...

***

در اون دریای تنهایی خواستن توانستن نبود...