زندگی در دل دریا غزلی می خواند
در همان موج عظیمی که سکوت شب دلباخته را می شکند

روی تابنده ی مه برده قرار از دل آب
                              بر کش ای ماه نقاب
                                        تا سحرگاه به چشمان ترم باز بتاب

 به تماشای تکاپوی دلم باز نشین
آه و افسوس که در چنگ زمین می میرد

زندگی شاخه گلی است
برگ رنگین گلشن چون رویا
                        مثل شادی زیباست

خارهای بدنش چون درد است
                        مثل غم تاریک و بی پروا
                        مثل یک قطره ی اشکی تنهاست

 زندگی لحظه ی زیبای تو در خنده ی سبز چمن است
که چنین از دل ابر آسمان می گرید
آسمان می گرید
تا که لبخند به روی گل غم تازه شود

زندگی شاخه گلی است. . .
کاش این شاخه ی گل فصل شکفتن باشد
کاش صحرای دلت از گل شادی لبریز
کاش دریای وجودم گل مهتاب تمنا می کرد

کاش
آسمان ابری بود . . .
زندگی یک شب مهتابی بود . . .
زندگی گلشنی از شادی بود . . .
                 خواب گل آبی بود

محراب