آسمان می گرید

تا که لبخند به روی گل پژمرده ی

                                صحرای نفس مرده

                                که سر از غم باران به گریبان خودش سخت فرو برده

                               و گویی که بجای نم باران زهزاران قدح زهر چنان خورده

                               که از یاد همه خاطره ها برده

                               و از تشنگی و شدت گرما به زمین خورده

                                                                                و افسرده...

                                                                                         ازین تلخی دنیاست

                                                                                              کمی تازه شود ...